Van Disney naar … De Echte Wereld

Geplaatst door Sander Roovers | 2 mei 2017 | Aandacht, Geen categorie

Geschreven door Femke Beers

Sinds 1 september 2016 studeert meemaker Maurice van Dinther aan de HKU. Hier volgt hij de Masteropleiding ‘Crossover Creativity’ die uitgaat van de volgende filosofie: zodra techniek, creativiteit en economie samenkomen is er daadwerkelijk sociale en maatschappelijke innovatie mogelijk. DURF! geeft graag en gedreven richting aan de zoektocht naar innovatie en ondernemerschap en daarom zijn wij erg benieuwd naar deze zogenoemde HKU Innovators. Meemaker Maurice stelt zodoende iedere twee weken een medestudent aan jou voor! Ditmaal de beurt aan Femke. En dat doet Femke met verve middels een blog die zowel openhartig als ontwapenend is.

Wat je moet weten over mij voordat je verder leest: ik ben Femke, werk in een ziekenhuis bij het facilitair bedrijf en een vernieuwingsprogramma en combineer dit met de master Crossover Creativity aan de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht. Ik ben nu over de helft van het studiejaar en zit even vast…

Bij de start van de master wist ik al wat mijn grootste valkuil zou zijn: met grote ideeën en hele hoge verwachtingen een heel groot, superflitsend eindproject willen neerzetten. Wat bij mij vaak leidt tot niet beginnen. Of niet eindigen. Beide even onbevredigend. Ik kan de wereld niet veranderen in mijn eentje. Ik kan geen einde maken aan armoede en ongelijkheid in mijn eentje. Ik kan structuren in de zorgsector die goede, mensgerichte zorg tegenwerken niet omgooien in mijn eentje. Toch verwacht ik dit stiekem wel van mezelf, dag in dag uit. Kijk, daarmee saboteer ik dus de vrolijke, pragmatische idealist in mij en verander ik langzaamaan in een gefrustreerde, cynische zeur.

Femke Beers
Voor de oorzaak moeten we 30 jaar terug in de tijd, naar 10 oktober 1986. Toen werd ik geboren. Met een afwijking. In mijn hersenen. Heel heftig. Het heet: Disney-modus. Door Disney-modus zie ik de wereld in vrolijke kleuren, lijken de meest surreële scenario’s realiseerbaar en heb ik een rotsvast geloof in onder andere de goedheid van de mens, dat iedereen zijn eigen lot kan veranderen en dat zelfs de grootste slechterik overwonnen kan worden.

Als die modus aan staat (vrij vaak..) ben ik echt niet verbaasd als de bakker opeens spontaan in zingen zou uitbarsten, mijn collega’s van het managementteam een dans hebben ingestudeerd, het ziekenhuis verandert in een kasteel met prachtige kamers en iedereen kan vliegen. Dankzij de Disney-modus weet ik: ja, dat gebeurt nu misschien allemaal niet in het echt, maar alleen omdat we met z’n allen hebben afgesproken dat het niet hoort of nog niet hebben ontdekt hoe we dat kunnen regelen. Niet omdat het niet kan. Want alles kan en alles kan iets anders worden, ik dus ook.

In Disney-modus ben ik een creatief genie en vind ik het ook helemaal niet arrogant om dat van mezelf te zeggen. Ik hoor of lees iets en zie direct voor me hoe het zou zijn als dat wordt toegepast in De Echte Wereld. Een les over design thinking gehad en ja hoor -FLITS- ons ziekenhuis heeft opeens een co-creatie ruimte waarin verpleegkundigen, artsen, patiënten, ontwerpers en technici samen prototypes in elkaar knutselen.

“In Disney-modus ben ik een creatief genie en vind ik het ook helemaal niet arrogant om dat van mezelf te zeggen.”

Ik hoor je denken: dit klinkt geweldig, wat is het probleem?

Je kan de dingen die je in Disney-modus bedenkt niet 1-op-1 kopiëren naar De Echte Wereld. Dat ik dingen al levensecht voor me heb gezien, wil niet zeggen dat het ook met een vingerknip, magische spreuk of lied te realiseren is. Want De Echte Wereld vraagt om geduld en vindingrijkheid om te zoeken naar het eerste ieniemienie stapje richting datgene wat ik in Disney-modus heb bedacht. En dat kan ik, ik leef nu al 30 jaar met deze afwijking en oefening baart kunst.

Voorbeeld: hoe zou het zijn als iedereen is zoals ik ben?

Ik organiseer zonder blikken of blozen een feest waarbij iedereen verkleed moet als mij en door maandenlange zorgvuldige beïnvloeding iedereen opeens in zingen uitbarst. Done: feest Femke Forever!

Voorbeeld: een massale gekke actie, in een ziekenhuis, waarom niet?

Niet omdat het moet, maar omdat het zorgt voor verbinding. Dus hup: allemaal een foute kersttrui aan! Want in een kek pak kan je net zo goed werken, misschien zelfs beter. Zeker als je omringd bent door mensen die blij worden van jouw en elkaars outfits. Check: 13 december, foute kersttrui-dag!

Femke kersttui

Voorbeeld: een eigen proeftuin voor vooruitstrevende jonge mensen in het ziekenhuis.

Zonder regels, buiten de ‘management-lijnen’, lekker experimenteren met zelfsturing (ingewikkeld!), in gesprek over succesverhalen van andere leuke collega’s, workshops volgen en nieuwe manieren testen om mee te denken en beleid te beïnvloeden. Geregeld: Jong Noordwest!

Oké, dit klinkt nog steeds vrij geweldig hè? Hier komt de keerzijde:

Hoe grootser hetgeen is dat ik in Disney-modus heb bedacht, hoe sneller ik vergeet om dit idee met anderen te delen, bondgenoten te vinden om het idee mee bij te schaven (of verwerpen) en de eerste kleine stappen te bedenken en uitvoeren. Voor ik het weet heb ik in Disney-modus een fantastisch eindplaatje bedacht en allerlei stappen en scenario’s gevisualiseerd. In mijn eentje. In mijn hoofd. En heb ik mezelf wijsgemaakt dat ik dat ook allemaal zelf kan en erger nog: moet kunnen. De drempel om te gaan starten en testen in De Echte Wereld wordt daardoor steeds hoger. Ondertussen wordt mijn to-do lijst voller en raak ik gefrustreerd omdat het niet lukt om vooruit te komen. Dit kan ik vrij lang volhouden. Tot ik letterlijk en figuurlijk vast loop. Zoals nu weer.

Nu dacht ik, misschien werkt bij Disney-modus de AA-aanpak ook: erkennen dat je een probleem hebt en erover praten met lotgenoten. Ik ben er namelijk van overtuigd dat ik niet de enige ben met Disney-modus, al die anderen weten gewoon nog niet dat het zo heet. Bovendien, als mensen weten van mijn afwijking, kunnen ze me waarschijnlijk ook helpen om er beter mee om te gaan.

“Ik ben er namelijk van overtuigd dat ik niet de enige ben met Disney-modus, al die anderen weten gewoon nog niet dat het zo heet.”

Dus hier ga ik: “Hallo, ik ben Femke en ik heb Disney-modus. Ik ben weer eens vastgelopen, dit keer door mijn nieuwste project, in het kader van de master Cross-over Creativity, uiteraard bedacht in Disney-modus: “Hoe zouden de plannenmakerij en projecten in het ziekenhuis eruit zien als de uitgangspunten van design thinking consequent worden toegepast. Zoals de gebruiker centraal, ontwerpen vanuit empathie, creativiteit combineren met rationaliteit, prototyping en testen, testen, testen met eindgebruiker?”

Het goede nieuws is dat ik in ieder geval al tot de conclusie ben gekomen dat ook dit iets is wat ik niet in mijn eentje voor eind juni (eindpresentatie Master) gerealiseerd kan hebben. En dat het gelukt is om de eerste ieniemienie stap te bedenken.

In het ziekenhuis wordt er heel veel tijd besteed aan continu verbeteren, maar zijn er niet zo veel mogelijkheden om mee te denken en ideeën te testen. Vanuit Jong Noordwest hebben we gezocht naar manieren om hier verandering in te brengen. Zo kwam ik uit bij Young on Board, een groep jonge changemakers binnen de Amsterdam Economic Board. Zij organiseren regelmatig een ROAST: jonge initiatiefnemers presenteren hun idee, het publiek van experts geeft vlijmscherpe kritiek om vervolgens gezamenlijk het plan opnieuw op te bouwen en te versterken. De afgelopen maanden hebben we ons dit concept eigen gemaakt en getest binnen het ziekenhuis. Het slaat aan!

Femke Roast
Vanuit dit startpunt ga ik de komende maanden verder werken. Wat ga ik doen? Of beter gezegd, wat ga ik samen met mijn geweldige bondgenoten doen?

  • Een toolkit voor een doe-het-zelf-ROAST ontwikkelen
  • De oogst van de ROAST verzamelen en delen, de zogenaamde “gouden kippetjes”
  • ROAST met patiënten organiseren
  • De ROAST en toolkit testen in andere organisaties

Ondertussen houd ik het Disney-eindplaatje voor ogen: dat over een tijdje niemand in het ziekenhuis het in zijn hoofd haalt om een plan te ontwikkelen zonder de gebruikers (medewerkers en / of patiënten) erbij te betrekken en zonder tussendoor te testen en itereren. En dat we dankzij de ROAST een stukje dichter zijn gekomen bij een organisatievorm waarin zorgprofessionals, de ondersteuners, patiënten en ontwerpers hun krachten bundelen in alle ontwerpprocessen waarin de patiënt altijd centraal staat. Met disco-dip. En glitters. En een zingend aapje.

Het blijft wel Disney-modus hè!

Wil je mijn project blijven volgen of wil je een reactie met me delen? Schroom niet om mij te benaderen op LinkedIn!

Fotocredit headerbeeld: Melissa Mercado

Blog Comments

Hoi Femke,
Wat een leuke blog en zo herkenbaar! Ook ik ben geboren met diezelfde Disney-afwijking:-)), maar dan al wat eerder dan jij: 48 jaar geleden. Ik herken exact wat je zegt: zoveel ideeen in je hoofd, de ene nog groter of gekker dan de andere. Maar troost je met de gedachte: hou ze vast en het gaat je lukken! Het heeft alleen nog wat meer tijd en geduld nodig (niet onze kernkwaliteit als Disney-gediagnosticeerden, ik weet het;-).
Mij heeft mijn grenzeloze fantasie in ieder geval opgeleverd dat ik bedrijven als De Communicatiewinkel en Young Communicators heb opgezet, die inmiddels al weer zonder mij draaien. En zelfs mijn meest (te) gekke ‘happy project’ heb ik weten te realiseren: ik organiseer nu O.a. jaarlijkse mini-sabbaticals naar Zuid-Afrika voor hoger opgeleide professionals. En dan ben ik nog niet eens op de helft van alle ideeen die nog in m’n hoofd zitten. Mijn advies aan jou: hou vol en hou vast! Je bent ‘pas’ 30 jaar. Ik leef volgens het credo “you can make a wish or you can make it happen”. Er zijn meer mensen die dromen, maar veel minder mensen die ook werkelijk wat daarmee DOEN. Jij kan daarin het verschil maken Femke!
En ik denk altijd maar zo: Nelson Mandela werd ook pas écht een succesvolle wereldverbeteraar na zijn vrijlating op z’n 71e (!).

Succes!

Ha Mascha,
Kijk, daar is de eerste lotgenoot al: ik wist wel dat er veel meer waren 😉 Heel tof om te horen wat het jou heeft gebracht! Bedankt voor je positieve reactie en hart onder de riem. Keep up the good work!
Groet, Femke

Plaats een reactie

Verplichte velden